Laatst had ik een gesprek met iemand over "het innerlijke weten". Je eerste gevoel bij iemand of bij een voorstel, of je iets wel of niet moet doen. Je eerste indruk van je nieuw baan, een huis, een gevoel bij de kleuren, geuren, muziek...

Eigenlijk geeft je lichaam, je gevoel dan direct antwoord. Het is ja of nee, wel of niet doen, het klopt of het klopt niet, het is mooi of niet mooi. Dit noem ik je innerlijke kompas. Het zit deep down in je basis,  jer bodem, eigenlijk helemaal onderin je buik. Nog lager dan daar waar je, als je verliefd bent, ook de vlinders voelt.

Er zijn heel veel mensen die er niet naar luisteren. Die het vaak ook niet voelen en als ze dat wel doen, dan is dat maar lastig want het is vaak niet handig of vervelend om nee te zeggen. Of juist ja te zeggen als iets heel leuk is. Om tegen iets in te gaan of een meningsverschil te krijgen. Maar eigenlijk saboteer je daarmee je eigen gevoel..

 

En daar wil ik het nu over hebben.

Waarom doen we dat?

Er zijn veel redenen om niet te luisteren naar je basisgevoel. Om te beginnen zou je het niet kunnen voelen. Of je denkt het klopt niet, het komt me nu niet uit, ik heb geen zin de confrontatie of ik ben bang voor de gevolgen etc etc.

Maar wat doe je dan wel?

Je luistert niet naar het protest van je lichaam. In eerste instantie een mild protest, maar hoe vaker je je eigen innerlijke kompas negeert, hoe groter en duidelijker dit protest wordt.
Moeheid, hoofpijn. gespannen spieren, humeurig worden of zijn, snel boos worden, uitvallen, allerlei fysieke klachten krijgen die geen duidelijke medische oorzaak hebben, dingen gaan vermijden , je onbegrepen voelen etc.. Uiteindelijk kun je overspannen worden of zelfs een burn out krijgen.

Dit gedicht heeft me jaren geinspireerd!
Voor het eerst hoorde ik het op het ITH, het Instuut voor Toegepaste Haptonomie waar ik ben opgeleid tot therapeut en aansluitend 12 jaar als docent les heb gegeven. Ik gebruik de laatste zin op de website (zie Time out) en regelmatig tijdens een begeleiding in Spanje of Nederland.

Het vertolkt zo mooi wat er gebeurd als mensen écht elkaar ont moeten, écht geinteresseerd zijn in anderen. Lees maar eens.                      

Ontmoeten

is meer dan iemand tegenkomen
of bij elkaar zijn.
Je ontmoet niet zoveel mensen.
Ontmoeten heeft iets
van verwondering en herkennning.
De ander is het antwoord op de vraag
op iets in jou.
ontmoetenklein
Een echte ontmoeting raakt je.
Niet dat je alles moet zeggen
tegen de ander,

Een client vertelde dat ze eigenlijk altijd bezig is met anderen en haast nooit aan zichzelf toe kwam. Ze gaf altijd veel aandacht aan anderen, zorgde voor iedereen, stuurde geregeld bloemetjes, ging langs bij zieke collega's en je kon haar altijd vragen om te helpen bij de voetbalvereniging of als je een invaller zocht dan ging je naar haar toe.

De laatste tijd kreeg ze wat vage klachten en kon ze het niet meer zo opbrengen zei ze. Maar ze was wel heel teleurgesteld dat niemand haar die aandacht en zorg gaf die ze zelf in jaren aan iedereen gegeven had. Ze was erg verdrietig hierover en zelf ook een beetje boos. 

Helaas was deze client in een valkuil gestapt waar velen van ons instappen. Namelijk liefde, aandacht zorg geven om iets terug te ontvangen. Niet bewust hoor, maar je ziet het veel. Voor wat hoort wat. Het kan gaan om vriendschappen, aardig gevonden worden, dankbaarheid krijgen, roem vergaren, allemaal zaken die je een goed gevoel geven. Het gebeurt is alle soorten van relaties. Ik noem dit geven uit nood.
 

(naar vertellingen van Toon Telligen)

Eekhoorn en mier besloten op reis  te gaan. “Waar gaan jullie heen?” vroeg vlinder. “We gaan op zoek naar onszelf”, zei eekhoorn.  “Maar hoe doen jullie dat dan?”  vroeg vlinder toen. “Nou”, zei mier, “dat is nog niet zo eenvoudig hoor”.” Nee”, zei eekhoorn, “alleen het zoeken van een goed plekje hiervoor was al een hele klus”.

Maar dat plekje hadden eekhoorn en mier uiteindelijk toch gevonden samen. In Spanje op de Finca de la Fuente. En daar gingen ze dan, op weg naar het onbekende. Gelukkig was het er rustig, want in het bos waar ze woonden was altijd drukte om hen heen en stonden ze steeds voor iedereen klaar. Aangekomen in Spanje, na weer diverse avonturen beleefd te hebben onderweg, werden ze door Anneke en Jan Jaap hartelijk welkom geheten op de Finca.